Anonim Bir Kızılderili Hikayesi

Anonim Bir Kızılderili Hikayesi

0
PAYLAŞ

Vahşi yaşam tarzı ona göre değildi… O küçüklüğünden beri kendi kendine şarkılar söyleyerek dağları, bayırları dola! şır ve Ulu Kartal’ın oğlu olduğu için sevilirdi köy halkı tarafından… Kızlar da yakışıklı olduğu için ve güzel şarkı söylediği için severlerdi onu…
 
Avdan yorgun argın dönen kabile, akşamları kendi aralarında eğlenirlerken, onun şarkı söylemesini isterlerdi… Ama 16 yaşına gelmiş olduğu halde onu hiç ava götürmemişlerdi… O, günlerini ya bilge dedesinin yanında hikayeler dinleyerek ya da kız arkadaşları ile geçirirdi.
 
Beyaz adamlar 2 yıl önce köylerini yaktıklarında, yaşlıların anlattıkları savaş hikayelerinin gerçeği ile yüzleşmişti. Ama babasının ve ağabeylerinin onca baskısına rağmen, eline ok ve yay almayı hep reddetmişti içgüdüsel olarak. Ağabeyleri önceleri hep onunla alay ettiler, erkek arkadaşları onu dışladılar. Babası onu ailenin yüzkarası olarak gördü. Hatta babasının sırf onun yüzünden hakettiği halde şef olamadığı konuşuluyordu.
 
Er! kekler, beyazlara karşı savaşlara giderlerken kimse onu çağırmıyor, o köyde kalıyor 100 yaşındaki bilge dedesi ile arkadaşlık yapıyordu. Hem içi içini yiyordu erkeklik gururuyla, hem de savaşa anlam veremediği için kendine içten içe saygı duyuyordu. O kendi dünyasını yaşıyor, duygulu, hüzünlü, isyanlı, coşkulu şarkılar söylüyor ama bir taraftan da gerektiğinde kendisini ve köyünü savunmak için dövüşmeyi, silah kullanmayı öğrenmesi gerektiğini biliyordu.
 
Bu çelişkilerle günler geçerken bir gün büyük savaş geldi çattı. Kabilenin bütün erkekleri yüzlerine savaş boyaları sürdüler, silahlarını kuşandılar ve atlarına atlayarak ş! afakla birlikte köyü terkettiler. Ağabeyi ona gece, senin de gelmen gerekirdi ama sen kadınlarla kalıyorsun demişti, ama dedesi hayır demişti o gelmeyecek…
 
O akşam erkeklerin hiçbiri köye dönmedi, aradan günler, haftalar geçti ve köyün erkekleri asla dönmediler. Bilge dede bunun anlamını biliyordu… Sonra beyaz adamlar geldiler, köyün genç kızlarını kaçırdılar… Dede ve torun günlerce çadırlarına kapandı. Erzakları, av etleri bitmeye başlamıştı, yaşlı kadınlar, çocuklar ağlaşıyorlardı.
 
Dede 5 gün sonra çadırdan çıktı, asasını havaya kaldırdı ve genç torununa döndü, evlat dedi sen artık bu kabilenin şefisin. Soyumuzu sen devam ettireceksin, beyaz adama sen direneceksin, sana anlattığım hikayeler klavuzun olsun. Senin adın artık Kara Kartal…
 
Ve Kara Kartal kızılderililerin efsanevi şefi oldu seneler sonra… Hayatı boyunca savaşa karşı oldu ama hayatı boyunca savaştı, vahşice in! san öldürdü, kafa derileri yüzdü ve hayatı boyunca bir daha coşkuyla şarkı söylediğini duyan olmadı…
 
Metin Sözüçetin metinsozucetin@yahoo.co.uk

PAYLAŞ
Önceki makaleAh şu çocuklar
Sonraki makaleEvrensel bakmak

BİR CEVAP BIRAK