ENDONEZYA… Kanser hastası bir kadın ne hisseder!

ENDONEZYA… Kanser hastası bir kadın ne hisseder!

1
PAYLAŞ

Bazı günleri kutlamanın tek yararının en azından bir günlüğüne de olsa o konunun gündeme gelmesi olduğuna inanıyorum. O gün bir farkındalık yaratıldıysa ne ala sonrası geçmiş olsun!

Emekçi Kadınlar Gününü kutladığımız bugünlerde gözlemime göre yalnızca kadınlar birbirine mesaj atıp durdu, kuru kuru kutlama yaptı. “Bugun senin günün karıcığım hadi rahat et, gezelim-tozalım.Ya da uzat ayaklarını otur, kitabını oku, sinemaya git, yemek yapma “ diyen bir koca ya da partner oldu mu merak ediyorum doğrusu!

Diğer taraftan şiddet haberlerinin gelmediği bir gün olsa asıl o gün Kadınlar Günü olarak kutlamaya değer diye düşünmeden de edemiyorum. Kadınların bulunduğu mevcut şartlar altında “ Bayram gelmiş neyime, kan damlar yüreğime” dizeleri vuruyor usuma!

Bir günlük anma kapsamında Cakarta’da geçen Cumartesi büyük bir yürüyüş yapıldı, yine kadınlar kadın haklarını savundu, ŞİDDETE HAYIR dedi. Çok isterdim onlarla olmayı ancak seyahatte olmam nedeniyle katılamadım, yüreğim oradaydı ve tüm kadınlarla.

Faruk Bey köşesinde Londra’da kanserli hastalara yapılacak geceden bahsetmiş. Onu okuduktan sonra tesadüf çok eski bir çocukluk arkadaşımının paylaşımını gördüm. Yıllardır görüşmedik ama sosyal medya buluşturdu bizi. Kendisi bir süredir kanser hastası. Yakın çevremde başka kanser hastaları da var ne çektiklerini çok yakından biliyorum. Herşeye rağmen ateş düştüğü yakar. Arkadasım o ateşin yakmasını dile getirmiş ve paylaşıyor. Acılar da paylaştıkça azalmaz mı zaten, azıcık da olsa!

Dökmeli insan içini bazı bazı…

Kadınlar gününü kutlarken etrafımızda tanıdık tanımadık başka kadınların neler yaşadıklarına da bir kulak kabartmak açısından Sevil Bircan’ın paylaşımını çok değerli buluyorum.

Onun yazdıklarından daha iyi ifade edilemezdi bir kadın kanser hastasının yaşadıkları… O sebeple sözü burada bu kez Sevgili Sevil’e bıraktım. Okuyalım..

2008 yılından bu yana pes etmeden verilen bir yaşam mücadelesi.
Neden ben demeden bir kabulleniş.
Sürekli yorulmadım ayaktayım diyerek hayata tutunmak. Sabır sabır.
Birgün yorulacağım biliyorum.

Aslında yoruldum…

Hiçbirşey dışardan göründüğü gibi kolay geçmiyor.
Yarın yine kemoterapi günü.
3 gün önceden stresi başlıyor.
Seni senden başkası anlıyamıyor.
Avutuyorsun kendi kendini. Geçecek diyorsun.

Hastanede önce kan tahlili yapılır.
Damarlar hassaslaşmış yıllardır.
Alışıyorsun sıradanlaşmıştır.

Kemoterapi servisine geçersin
Birtek sen değilsin tabiki
Senin gibi bir sürü kahraman vardır.
Onları görünce acını unutursun güçlenirsin
Hemşire gelir
yalandan gülücükler saçarsın etrafa
Artık herkes tanıyor
yıllardır hastanenin müdavimlerinden
olmuşundur.
Birazdan
Kemo ilacın gelir
Her geçen gün ilacın azalıcagını düşünürken
Gittikçe çogalır ilaçların
Zenginleşirsin…

Damarından buz gibi gidecek
Damar bulunursa tıkanmayan damarın kaldıysa
Şanslısındır.
Üşüme gelir hafiften ürperirsin
Ağzından başlar degişiklik
Yağlı birşey yemişin gibi kokar birden herşey
Burun diregin sızlar
Kulakların uğuldar çınlar
Kolun sızlar çaktırmazsın oradakilere
Omzuna gelir sızı
Beynin uyuşmaya başlar yavaş yavaş
Gözlerine bir bulut çöker
ağırlaşır göz kapakların…

Artık sen sen degilsindir.
Başka alemlere dalarsın
Çocukluğun Gençliğin Sevdiklerin
Film şeridi gibi geçer hepsi…

Yan koltuktan geçmiş olsun der birisi
Sağol. Sanada dersin.
Yüz vermek istemezsin
Seninki yeni mi der.
Eski…diyemezsin
Gözünü korkutmak istemezsin
Meraklı. Yeni ya…

Düşünürsün..
Acaba umut olurmuyum ona.
Bi ışık olurmuyum diye.
Olursun da…

Ani bir manevrayla kendine gelirsin
Anlatırsın..
Yaşadıklarını
Bitmeyen tedavine.
Bitecek
Geçecek dersin.
Çok dikkatli dinler senii
Anlattıkça sana. Hayran olur.
Hastalıkla Savaşını
kendinle çevrenle insanogluyla
Mücadeleni dinler….dinlerr sorar…sorarr..
Ne güçlüymüşsün der.
Hiç yorulmadınmı der.
Canın yanmıyomu der..

Aslaa
Vazgeçmedim dersin.
Ümidimi hiç kaybetmedim dersin
Hep inandım
Hep direndim dersin.
Hepsi geçecek dersin.
Güzel günler bizi bekliyor dersin.

Hikaye biter
İlaç biter
Canı yanan sen değilmiş gibi biter
Umut oldun birine daha
Hayata nasıl tutunacak
Yol gösterdin…

Kemoterapi bedenini ruhunu yorsada
Sen yorulmazsın
Eve gidip bir an evvel uyumak istersin
Acını unutmak için
Arayıp sorana elhamdülillah
Iyiyim dersin

Akşama evdekilere ne pişirecegim eyvaahh
Geç kaldım eve…

Sevil Türk Bircan
Konya/ Mart 2017

1 YORUM

BİR CEVAP BIRAK