İSTANBUL’DAN… Bir filmin düşündürdükleri

İSTANBUL’DAN… Bir filmin düşündürdükleri

0
PAYLAŞ

Bu haftasonu  beni çok etkileyen bir film izleme imkanı buldum; Hotel Rwanda. Önümüzdeki günlerde İstanbul Sinema Festivali kapsamında gösterilecek olan bu filmde Nick Nolte, Jean Reno gibi tanınmış artistler yardımcı roller üstlenmişler. Yönetmenliğini Terry George’un yaptığı film, Sabena havayollarına ait Milles Collins Oteli’nin müdürü olan  Paul Rusesabagina’nın  (Don Cheadle)  ülkesinde yaşanan kitle katliamlarından kaçan  1200’den fazla insanı otelinde barındırak yaşamını kurtarmasını anlatıyor.

Hotel Rwanda baştan aşağı insanı sarsan görüntülerle dolu, çarpıcı bir film. Aslında burada aktarılanlar  yüzyılımızın gerçekliklerinden sadece bir tanesi. Bundan  yaklaşık 11 yıl önce Ruanda toprakları gerçekten kanla yıkanmış, ayaklanan Hutu’lar  Tutsi’lere yönelik bir katliam başlatmış ve  ülkede düzen sağlanana dek yaklaşık bir milyon insan yaşamını yitirmişti. Ancak her zaman olduğu gibi Ruanda’da yaşananlar  çoktan hepimizin hafızalarından silinmiş bulunuyor.  Oysa her dakika dünyanın başka bir yerinde, Ruanda benzeri başka  katliamlar tezgahlanıyor, masum insanlar katlediliyor.
 
Bu denli  unutkan olmasak aslında….

Geçtiğimiz günlerde ülkemizde Mersin’de iki çocuğun Türk bayrağını  yerde sürüklemesiyle ateşlenen bir olaylar zinciri başlatıldı. İki çocuğun- ki  aslında burada çocuk kelimesinin altının defalarca çizilmesi gerekiyor-  bu hareketi,  bir anda toplumsal bir infial  yaratılmasına malzeme edilmeye başlandı.  

Sağduyunun  devredışı bırakıldığı bu ortamda,  başta medya olmak üzere bir çok kesim  bu ateşi  körüklemekten geri durmadı. Hatta Mersin’de ki bu olaya tepki olarak bir kilometrelik bayrak yaptırtıklarını belirten İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin  Cerrah da, bence talihsiz bir  biçimde olaya dahil olmuş oldu. Evet, bir ülkenin bayrağı  en önemli sembolerinden biridir  ve çok değerlidir, ancak çağımızda dünyanın dört bir yanında gerçekleşen siyasal eylemlerden, protesto gösterilerinden  hemen hemen  her ülkenin bayrağı nasibini almaktadır. İnsanlar tepkilerini dile getirmenin en kolay ifade biçimini bayrağa yönelerek bulmaktadır. Her halde bu dünyada en çok saldırılan, yakılan ülke bayraklarının başında ABD ve İsrail bayraklarının geldiğini söylemek yanlış olmaz.

Demokratik ülkelerde siyasal ifade özgürlüğü bir haktır ve kısıtlanamaz. İnsanlar siyasal görüş ve tepkilerini istedikleri biçimde dile getirirler. Yerel yönetimler, ticari organizasyonlar, medya, emniyet güçleri ve ordu mensupları bu tür olaylarda taraf olamaz ve olmazlar. Çünkü bilirler ki olayları tırmandıracak hareketler ancak demokrasiye zarar verir. Ancak Ruanda, Türkiye gibi demokrasi deneyimi  az olan ülkelerde  ne yazık ki  durum biraz farklıdır. Buralarda hep  “bazı eller düğmeye basmaya hazırdır” ve  düğmeye bir kez basıldımı da cahil kitleler  bir anda kötü sahnelenmiş bir müsamerenin oyuncuları olarak sahneye fırlarlar.

Bu yüzden içimizdeki Hutu’lar  bizim Tutsi’lerimizi katletmeye başlamadan önce hepimiz bir düşünsek ve hatırlasak, bence Türkiye için çok daha iyi olacaktır.

BİR CEVAP BIRAK

13 − 6 =