“Hapse girme riskine rağmen mesleklerini yapıyorlar”

“Hapse girme riskine rağmen mesleklerini yapıyorlar”

0
PAYLAŞ

Silivri 2 No’lu Kapalı L Tipi Ceza ve Tutukevi’nin girişinde beni Bakırköy Adliyesi’ne götürecek jandarma ve aracı beklerken odaya İnönü Üniversitesi eski rektörü ve Ergenekon davası sanığı Fatih Hilmioğlu girdi.

Bir iki dakika sonra da aynı davada yargılanan Prof. Dr. Yalçın Küçük getirildi. İnfaz Koruma memurlarının nezaretinde selamlaşıp tanıştıktan sonra küçük bir sohbet yapacak zamanımız oldu. İlk sözlerden sonra Hilmioğlu sanırım bir süredir içinde tuttuğu ve zamanı geldiğinde yani karşılaşmamızda söylemek istediği cümleyi yüzüme söyledi; “Eee. dışarıdayken Ergenekon, Ergenekon diyordunuz, bakın şimdi siz de buradasınız.” dedi.

AHMET ŞIK’IN TUTUKLU GAZETE’DE YER ALAN YAZISI İÇİN TIKLAYIN!

Evet ben de Ahmet Şık da, Fatih Hilmioğlu ve Yalçın Küçük ve diğer dört kişiyle birlikte Silivri 2 Nolu Kapalı Cezaevinde “Ergenekon Terör Örgütü” üyeliği iddiasıyla neredeyse dört aydır tutukluyduk. Elbette nerede olduğumu biliyordum ama Hilmioğlu başka bir şey söylemek istiyordu:

“Fatih bey, benim Ergenekon davasıyla ilgim, Hrant Dink cinayetiyle ilgilidir. Ergenekon’da yargılanan bazı sanıklarla Dink cinayeti sanıkları arasındaki bağlantıya dikkat çektim. Burada Danıştay saldırısı yargılanıyorsa Dink cinayeti dosyası da Silivri’de yargılanmalıydı. Ergenokon’u da yargı kesin kararını verene kadar iddia boyutuyla ele aldım” dedim.

Hilmioğlu bunca yılın profesörü o kendine göre bana dersini vermişti. Açıklamamı dinleyip dinlemediğine emin olamadan, jandarma ve nakil aracı geldi. Hilmioğlu ile Küçük’ü Silivri kampüsündeki duruşma salonuna götürdü. Beni Bakırköy Adliyesi’ndeki duruşmama götürecek Jandarmalar ile nakil aracı da biraz sonra kapıya yanaştı.

Silivri – Bakırköy arasında 1-1.5 saat süren yol boyunca düşündüm durdum. Hilmioğlu her ne kadar sitem ediyor gibi konuştuysa da benim ve Ahmet’in durumunu da özlü bir şekilde özetlemişti. Bir yandan memleketin kanlı geçmişinde imzası bulunan “Derin” yapılarla uğraş ve kaleminle buna karşı dur, değil asker, sivil otoritesi, mahalledeki abi otoritesine hatta aile büyüklerinin otoritesine isyan et ve her vesayete karşı çık.Sonra da demokrasiyi zehirleyen bir başka vesayetçi zihniyetlerin bir arada olduğu Ergenekon adı verilen yapının üyesi olmakla suçlan.

Bizim de zaman zaman konuştuğumuz bu durumun Hilmioğlu’nun ağzından ama bir başka amaçla tasvir edilmesi bana ilginç geldi. Evet ben ve biz Ergenekoncu olmadığımızı biliyorduk, silahlı terör örgütüne üye değildik ama işte Silivri’deydik. Hem de dört aydır. Zor bir durum bizimkisi.

Hilmioğlu aslında birçok Ergenekon davası sanığının da düşüncesini dile getirmişti. O bir akademisyen nezaketiyle bu kadarını söyledi.Ya Veli Küçük , Kemal Kerinçsiz dahil diğerlerinin aklından neler geçmişti.

Oysa 2008 yılı Mayıs ayından beri gece gündüz üzerinde çalıştığım meslektaşım Hrant Dink cinayeti ile Ergenekon davasının birleşmesi için iki kitap 100’e yakın haber ve yazı yazmış, çıktığım her televizyon kanalında bunun delillerini ve şemalarını sallamıştım.

ÖLÜDEN KARDEŞ OLUR MU?

Tam zamanlı olarak Hrant Dink cinayetini araştıran bir gazeteci oldum. Bir de kardeşim oldu. İnsan bir ölüyle kardeş olur mu ? Evet oluyormuş. Ben neredeyse 3.5 yıldır kardeşim olan Hrant Dink’in katline göz yuman devlet görevlilerinin peşinde yaşadım. Hrant Dink ile konuşmam gerektiğinde onun öz kardeşleri Hosrof ve Yervant’ın yanında aldım soluğu. Üç yıldır en çok telefonla konuştuğum ve görüştüğüm Hosrof ve Yervant idi.

Her bulduğum belgeyi, bir ipucunu onlarla tartıştım. Bunları yazınca çok şeyin değişeceğini düşündüm hep. Evet çok şey değişti. Türkiye ve dünya kamuoyu Hrant Dink’in devletin polisi, jandarması ve MİT’inin gözü önünde öldürüldüğünü gördü, ihmali ya da kastı olan tüm devlet görevlilerini isim isim öğrendi. Ama yalnızca öğrendi. O kadar. Hepsi terfi ettiler, bazıları müsteşar, bazıları vali, bazıları Müdür oldu. Jandarmalar 6 ay hapis cezası aldı. Tek ama tek bir polis yargı önüne çıkmadı, çıkarılmadı. Oysa cinayet polisin gözü önünde işlenmiş Hrant Dink’in hayatını korumakla görevli polis, cinayetin üzerini örtmek için mahkemelere

yanıltıcı belgeler göndererek adalet arayanları kör etmişti. Devletin tüm kurumlarıyla üzerini örtmeye çalıştığı cinayetin üzerindeki örtüyü ise gazetecilik,
onurlu gazetecilik kaldırdı.

Eee devlet boş durur mu? Sen misin Dink cinayetini araştıran. Önce Beşiktaş’taki özel yetkili savcılara şikayet ettiler. Polislerin şikayetini yerinde gören Savcılar 11. Ağır Ceza Mahkemesi’nde 20 yıl hapis istemiyle dava açtı. Yetmedi aynı şikayet dilekçesine bağlı olarak İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nde 8 yıl hapis istemiyle ikinci bir dava, kitapta yayınladığım şema nedeniyle Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nde de 4.5 yıl hapis istemiyle üçüncü bir dava açıldı. Böylece Hrant Dink’i öldüren katil Ogün Samast 20 yıl hapis istemiyle yargılanırken ben 32.5 yıl hapisle yargılanan bir gazeteci oldum.

Polisimiz bununla yetinir mi ? Nisan ayında bu davalar açılır açılmaz Mayıs (2009)’da polise asılsız bir e-mail gönderilmiş (!)

Kimliği (M.Yılmaz) gibi içeriği de sahte olan bu e-mail’de benim “Ergenekoncu” olduğum yazıyordu. Polis sahte ve içeriği yalan olan bu e-mail ile beni bir söylentiye göre altı ay bir söylentiye göre iki yıl dinledi.

Sen misin “Dink cinayetinde istihbaratçı polislerin ihmali var” diye yazan, onlar da seni dinlerler tabii.

Bu dinleme ve takiplerden bir sonuç alamamış olacaklar ki tetikçileri aracılığı ile haber üzerine haber gönderip sanal alemde Ergenekon operasyonunda tutuklanacak gazeteciler listesinin başına ismimi yazdırmaya başladılar.

Posta Gazetesi’ndeki köşemde başıma gelenleri / gelecekleri yazdım. Ölüme hazırdım ama Ergenekon operasyonunda tutuklanacağım aklıma pek gelmiyordu. Tersini söyleyenlere veremeyeceğim hiçbir hesabım olmadığını, her telefon konuşmasının her yazdığımın hesabımı verebileceğimi söylüyordum. O yüzden tedirgin ama kendime inancım tamdı.

Ben yazdığım şeylerden sorumlu tutulacağım diye düşünürken hiç beklemediğim bir biçimde yazmadığım şeyler ve yapmadığım şeylerden sorumlu tutularak 3 Mart günü Ahmet ile birlikte gözaltına alındım ve daha sonra tutuklanarak Silivri’ye kapatıldım.

Ne Hanefi Avcı’nın kitabının bir bölümünü yazdım ne de Ahmet’in kitabının yazımında onu çalıştırdım. Zaten Avcı ve Şık da ifadelerinde bunu teyit ettiler.

Yakında iddianame çıkar (umarım), o zaman suçumuz neymiş görür savunmamızı yaparız. Ama dünyada gazeteciler ve kamuoyu tıpkı Türkiye’deki çoğunluk gibi benim başıma gelenin bir “intikam operasyonu” olduğunu düşünüyor. Ahmet’in de Ergenekon diye tarif edilen yapılara karşı olduğunu her halde yazmaya gerek yok.

TUTUKLULUKLA DEĞİL TUTKUYLA.

Benim “gerçek” ile ilişkim tutkuludur. Öğrendiğim bir gerçeği herkesle paylaşmazsam yaşayamam. İnsanın sevdiğine “seni seviyorum” demesi gibidir, bir gerçeği gazetecinin okurlara halka aktarması. Duygularınız da haberin özü olan olgularda sahici olacak. O zaman değil tutuklanmaya ölmeye bile değer. Eee ben de sevdiğim için ve mesleğim için nefes alır ve veririm. Sahici olarak gerekirse almamak üzerine veririm nefesimi.

Eğer ben Hrant Dink cinayetinde gerçeği söyleyemeyecek, yazamayacaksam yaşamanın ne anlamı var? Çünkü yaşamak için vücudumuzun oksijene ihtiyacı var. Ruhumuzun da yaşaması için ruhumuzun oksijeni adalet duygusudur. Benim için, senin için, bizim için hepimiz için Hrant Dink için adalete ihtiyacımız var.

Bu cinayetin tam olarak aydınlatılmadığını biliyorsunuz ve ruhunuzda bir sıkıntı var hissediyor musunuz? İşte o ruhunuzun oksijeni olan adalet eksikliğinden ve ben gazeteci olarak bu eksikliğin giderilmesi için 3.5 yıl çalıştım her bedeli ödedim ve ödüyorum.

Yazıyı bir başka anekdotla bitireyim. 3 Mart 2011’de gözaltına alındıktan sonra 5 Mart günü Sayın Savcı Zekeriya Öz’ün karşısına çıktım. Üç avukatım da yanımdaydı. Sorulardan birisi 2009 Yılı Temmuz ayında yayınladığım bir kitap ile ilgiliydi.

Çalıştığım Milliyet gazetesindeki şefim ile kitap üzerine yaptığımız bir telefon konuşması okundu. Konuşmada şefim bana, kitabı henüz okuyup eleştirilerini vermeyen gazeteci büyüğümün “Neden benim eleştirilerimi almadan bastırdı. Acele etti” şeklindeki sitemini aktarıyordu. Ben de 1.5 ay önce kitabı kendisine verdiğimi görüş vermeyince yayınevinin isteği üzerine bastırdığımı söylüyordum. Konuşmada ben son olarak “Ne yapayım istiyorlarsa beni işten atsınlar” diye tepki göstermiştim.

Savcı Öz, ” Bir kitap yazmak için neden işten atılmayı göze alıyorsun” diye sordu.

Ben de cevap olarak “Sayın Savcım bir savaş çıkarsa devlet bana ölümcül bir görev olan askerliği kanun ile verir. Ama iş ifade özgürlüğü, basın özgürlüğü olunca ölmek gerekiyorsa önce ben giderim” dedim.

5 Mart 2011 günü tutuklandıktan sonra Türkiye’de ve dünyada ortaya çıkan ifade özgürlüğü ihlalleri konusundaki fotoğrafı çekmek üzere Viyana’dan bir heyet geldi. Uluslararası Basın Enstitüsü Direktorü Alison Bettel Mc Kenzie yaptığı basın toplantısında kendisine yöneltilen, “Türkiye’de basın ABD’den daha özgürdür” şeklindeki ifadeye katılıp katılmadığı sorusuna “Dalga mı geçiyorsunuz ben Amerika’da gazetecilik yaptım. Orada gazeteciler hapse girme korkusu olmadan mesleğini yaparlar.” yanıtını vermişti.

Türkiye’de ise gazeteciler hapse girme riskine rağmen ve bu riski bile bile mesleklerini yapıyorlar.

Umarım bu korkular kısa sürede geride kalır.

BİR CEVAP BIRAK